با وجود پیشرفتهای فراوان، هزینه انتقال به انرژیهای تجدیدپذیر در حال افزایش است، کشورهای توسعه یافته قرار است به کشورهای در حال توسعه در زمینه تامین مالی آب و هوا کمک کنند، اما برخی به جای کمک های بلاعوض، وام هایی با نرخ بهره بالا ارائه کرده اند.
ماه گذشته، سازمان همکاری اقتصادی و توسعه اعلام کرد که ثروتمندترین کشورهای جهان سرانجام به هدف 100 میلیارد دلاری بودجه انتقال سالانه در سال 2022 رسیده اند.
OECD گفت در واقع آنها از نظر مادی بیش از 15 میلیارد دلار از این هدف فراتر رفته بودند، با این حال هدف نهایی بسیج تریلیون ها دلار در امور مالی (انتقال به انرژی) سبز در چند دهه آینده مانند همیشه گریزان باقی می ماند.
پولی که آژانسهای مختلف پیشبینی میکنند که ما باید هر سال برای دور شدن از هیدروکربنها و به سمت منابع جایگزین انرژی خرج کنیم، که معمولاً به عنوان تأمین مالی آب و هوا شناخته میشود، مطمئناً یک سیب زمینی کوچک نیست.
در واقع برچسب قیمت گذار طی چند سال گذشته به طور مداوم در حال افزایش بوده است و زمانی که OECD به هدف مالی سالانه 100 میلیارد دلاری خود در زمینه آب و هوا رسید، به عبارت دیگر، برای پیشبرد دستور کار انتقال در هر طرح کافی نبود و این صورتحساب ممکن است همچنان در حال افزایش باشد.
سایمون استیل، دبیر اجرایی کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوا، اوایل سال جاری گفت که جهان باید تا سال 2030 سالانه 2.4 تریلیون دلار برای انتقال انرژی پیدا کند و به آن اختصاص دهد.
او در آن زمان گفت: روشن است که برای دستیابی به این انتقال، ما به پول نیاز داریم و به مقدار زیاد (2.4 تریلیون دلار) اگر نه بیشتر، چیزی که مشخص نبود – و هنوز هم مشخص نیست – این است که این همه پول از کجا می آید.
نه تنها این، بلکه اخیراً مشخص شد که آن کشورهای ثروتمندی که قرار بود وزن همه کشورهای فقیری را که نمیتوانستند میلیاردها دلار برای یارانههای خورشیدی و خودروهای برقی هزینه کنند، به دوش بکشند، از مکانیسمهای مالی آب و هوا (سوء) استفاده کردهاند.
تحقیقاتی که توسط برنامه روزنامهنگاری Big Local News در دانشگاه استنفورد انجام شد نشان داد که اعضای G7 - OECD به طور معمول به کشورهای فقیر، کمک مالی در قالب وام میدادند و نه کمکهای بلاعوض، آن هم با سود نرخ بازار که به آنها تعلق میگرفت. (سود تخفیف معمولی چنین وام هایی)
وامها نیز با رشتههایی همراه بودند: وامگیرنده باید شرکتهایی را از کشور وامدهنده برای پروژههایی که تامین مالی میشدند استخدام میکرد. (این هم سود دیگر)
با این حال همه چیز در امور مالی آب و هوا آنطور که باید بکر نیست، در این زمینه غیر بکر است که کشورها در حال بحث در مورد افزایش هدف سرمایه گذاری مالی آب و هوا قبل از کنفرانس بعدی طرفین، که برای نوامبر برنامه ریزی شده است، هستند زیرا هزینه انتقال نیز در حال افزایش بوده است.
بر اساس بررسی اجمالی اخیر رویترز از وضعیت وضعیت، کشورهای عربی هدف سرمایه گذاری سالانه 1.1 تریلیون دلاری را پیشنهاد کرده اند که 441 میلیارد دلار آن از کشورهای توسعه یافته تامین می شود. پیشنهاد بیش از 1 تریلیون دلار سرمایه گذاری سالانه از حمایت هند و کشورهای آفریقایی نیز برخوردار است.
منطقی است که ذینفعان بالقوه آن تریلیون دلار سالانه از این ایده حمایت کنند، برای ارائه دهندگان بالقوه آن تریلیون منطقی نیست که این طرح را امضا کنند زیرا آنها دقیقاً با پول نقد نیستند.
در حال حاضر هیچ کشور G7 وجود ندارد که درجه ای از مشکلات مالی را تجربه نکند. از بدهی های سرسام آور ایالات متحده گرفته تا رشد تولید ناخالص داخلی غیرموجود آلمان تا کسری بودجه ژاپن، گروه 7 خوب عمل نمی کند، با این حال انتظار میرود که G7 بخش عمدهای از وزن مالی آب و هوا را بر عهده بگیرد.
با این حال، ایالات متحده و اتحادیه اروپا قبلاً توافق کردهاند که باید سالانه بیش از 100 تریلیون دلار بسیج کنند تا انتقال فرصتی برای وقوع پیدا کند، چگونگی آن به عنوان یک سوال میلیونی یا بهتر بگوییم یک تریلیون دلاری باقی می ماند.
به طور علنی، رهبران G7 درباره تامین مالی بیشتر خصوصی صحبت می کنند. مقدار بیشتری از آن برای ورود به پروژههای انتقالی برای تکمیل سیاستهای دولت با هدف سودآوری چنین جریانهایی برای سرمایهگذاران مورد نیاز است.
دولتهایی که این حمایت را ارائه میکنند، قادر مطلق نیستند و قادر به تضمین این سودآوری نبودهاند، و سرمایهگذاران تمایلی به مشارکت در این انتقال برای تامین میلیاردها دلار مالی لازم برای آب و هوا ندارند.
خودروهای برقی نمونهای هستند. اتحادیه اروپا تمام تلاش خود را برای حمایت از پذیرش بیشتر انجام داده است، از جمله مشوق های مالیاتی برای خریداران، مالیات های تنبیهی برای دارندگان خودروهای ICE و گرانی در زیرساخت های شارژ. با این حال، از آنجایی که دولتهای ملی شروع به حذف تدریجی یارانههای خودروهای الکتریکی کردهاند، فروش در حال سقوط است و هیچ یک از موارد فوق اهمیتی ندارد.
اتحادیه اروپا در کنار اجباری کردن خودروهای الکتریکی، واقعاً از گزینههای موجود خارج است.
خورشیدی و باد در ایالات متحده نیز نمونه ای از این موارد هستند، میزان ظرفیت نصب شده در سراسر کشور به سرعت در حال افزایش است اما مخالفت جوامع محلی با این تاسیسات نیز افزایش می یابد.
در ماه فوریه، USA Today در یک نظرسنجی گزارش داد که نشان میدهد 15 درصد از شهرستانهای ایالات متحده با موفقیت ساخت پروژههای بادی و خورشیدی را متوقف کردهاند.
در حالی که این گزارش این روند را منفی توصیف می کند، این جوامع اغلب دلایل کاملاً موجهی برای مخالفت خود دارند، مانند تخریب محیط زیست یا مسائل مربوط به قابلیت اطمینان تامین انرژی.
اگر بخواهیم رئیس سازمان آب و هوای سازمان ملل را باور کنیم، جهان باید سالانه 2.4 تریلیون دلار هزینه کند تا میانگین دمای جهانی تا سال 2050 بیش از 1.5 درجه سانتیگراد نسبت به دوران پیش از صنعتی شدن افزایش نیابد.
مالکیت معنوی مجله انرژی (energymag.ir) علامت تجاری ناشر است. سایر علائم تجاری مورد استفاده در این مقاله متعلق به دارندگان علامت تجاری مربوطه می باشد. ناشر وابسته یا مرتبط با دارندگان علامت تجاری نیست، و توسط دارندگان علامت تجاری حمایت، تایید یا ایجاد نشده است، مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد و هیچ ادعایی از سوی ناشر نسبت به حقوق مربوط به علائم تجاری شخص ثالث وجود ندارد.
لینک سایت مرجع
مشخص نیست که چگونه تریلیون ها دلار مورد نیاز برای تامین مالی (تغییرات) آب و هوا تامین می شود.